جامعه مترقی

اجتماعی‘سیاسی‘ورزشی‘ادبی

	پوچی افسانه
مي گشايم عاقبت يك شب در ميخانه را مست و شيدا ميكنم آن شب دل ديوانه را مي درم در حال مستي پردة ريب و ريـا تا كه بشناسند مردم زاهـد و فرزانــه را مي كشم بيرون ز اعماق قرون صدنكته را تا هـويدا سازم آخــرپوچـي افسانه را تـا بـرانـدازم نـظام تـيرگـي از روزگــار بشكنم در ظلمت يلداي زلفـش شانه را جـام جانـم گشت لبـريـز از شراب آريا گـو چـرا با دست تازي پـركنم پيمانه را اي جـدا افتاده از اصـل و تبـار خـويشتن چند مي پوشي به تن اين كسوت بيگانه را پرتـو روشنگري در شيـوة بيگانـه نـيست زآتشي ديـرينه بايد برفـروزي خـانه را اي زسـوگ بي ثـمر جـام دلـت لبريز درد غـم رهـا كن تا كنيم آباد اين ويـرانه را نـور آزادي نخـواهد كـرد روشـن خـانه ات تـا نيامـوزي در آتـش شيـوة پروانـه را جسم و جانم سوخت زين نامردمي هااي دريغ هــمتي تا بـازيابـم دلبـر جــانانه را مـرغ زيـرك كي اسيـر دام دونان مي شود مي شناسد در رهش صياد و دام و دانه را كـن برون محــزون زدل انگيـزة بيـداد را تا سرورانگيز و جان پرور كني كاشانه را (شاعر : جناب آقای منصور جمشیدآبادی) تهیه کننده : موسسه کاوه آمنگر شیراز
+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و هشتم خرداد 1388ساعت 16:54 توسط رضادهقانی \|

	درباره
این وبلاگ اختصاصا متعلق به رضا دهقانی با هدف اطلاع رسانی و آگاهی بخشی اجتماعی به شهروندان وسوق دادن دانش آموزان عزیز به سوی اینترنت است.(تحقق دهکده جهانی)(جهانی فکرکنیم) قابل توجه : مطالب خبری و سیاسی تاسه ماه پس از درج آنها ؛ نمایش داده میشوند ..